Potrzebując dziękczynienia.

Ja też nie chciałam, ale bardzo się zmieniłam. Nie wiem, czy jestem cieniem. Raczej to nowa ja. Niestety wciąż tej nowej roli nie akceptuję. Chciałabym mieć dawne poczucie humoru, taką lekkość w sobie, łatwość nawiązywania kontaktów i ich utrzymywania, taką wspaniałą wyobraźnię jaką kiedyś miałam, taki optymizm. Wszystko to umarło, jak zachorowałam na depresję. Nie cierpię tego i nie mogę zaakceptować, że wszystko czarno widzę, wszystkiego się boję i dziwnie czuję się wśród ludzi i ciągle milczę. I kiedyś umiałam tyle dawać od siebie, a dziś wciąż tylko czuję wewnętrzną pustkę, którą nie wiem, czym zapełnić. Niewiele już mogę dać. Wyglądam jak wrak człowieka...