Potrzebując dziękczynienia.

"taka fajna dziewczyna, a sama".

Ileż razy to już słyszałam. A jednak jest we mnie coraz częściej przeświadczenie, że jest ze mną coś nie tak. Bo poniekąd jedno drugiemu przeczy. Skoro sama - to widocznie jest nie-fajna. Bo jakby była fajna, to przecież nie była by sama...

Żyję. Staram się wychodzić z ludźmi jak najczęściej. Uśmiecham się.
Ale w głębi serca ciągle jest we mnie tęsknota za miłością.
Tęksnota za Kimś. Za Kimś bliskim. Kto by kochał mnie,
a ja Jego.

Chciałabym wiedzieć, co jest ze mną nie tak.
Bo przecież gdybym była fajna, cokolwiek to znaczy, to nie byłabym sama...

-------------
Kris Allen - I Need To Know.

co ja tu robię.

To miasto mnie przytłacza.
Nie lubię tych codziennych zatłoczonych ulic i miejsc.
Omijam je jak tylko się da.

Miałam nadzieję, że moje życie tu się zmieni.
Póki co jest nudne jak flaki z olejem.
I samotne jak palec.

Tylko praca mnie tu trzyma.
Zależy mi na niej.

A reszta...
sama nie wiem.

Bo się uczuć nie da stłamsić.
Zdusić, wyrzucić, ominąć.

Niestety.
Są uczucia co bolą.

Boli mnie życie.
Boli mnie dusza.

Bolą mnie stracone "przyjaźnie".

Tego wieczoru czuję się tak bardzo
niesamowicie samotna!

Co przeżywam,
co jest we mnie,
kto jest w stanie zrozumieć...


Płaczę.
Szlocham.
Krzyczę we wnętrzu.

Usiądę przed Nim.
Przywołam nowego Błogosławionego.
Bo mam wrażenie, że dziś tylko On jest blisko.
I jest w stanie zrozumieć.

Tak chciałabym,
żeby mnie Ktoś przytulił.
Mocno uściskał.
Tylko tyle.
Aż tyle...

Ona czekała.
Wyglądała.
Nasłuchiwała kroków.
Z nadzieją.
Z utęsknieniem.

By tylko spojrzeć w Jego oczy.
Rozradować się Jego uśmiechem.

A On...
nawet nie przyszedł się przywitać.

Tak się minęli.

Naiwna historia,
a raczej naiwna ona.

... albo się nie uda.

jest we mnie tyle rzeczy
które chciałabym zmienić
na lepsze

sama tylko nie wiem
na jak długo starczy
siły woli i argumentów motywacji

sama tylko nie wiem
jak długo te same cele
będą tak samo ważne
jak dziś.

... że przyjaciele są na wyciągnięcie ręki.

Nie na "wyciągniecie" telefonu, gg, czatu, facebooka, emaila...

Tyle, że kiedy ich naprawdę potrzebuję,

nie ma ich w ogóle...

... że jestem cieniem dawnego człowieka.

... że tęsknię
za dawną
sobą

za ludźmi tamtymi
przyjaźniami

to boli
że co było
już nie wróci.

tylko ja się mogę zmienić
nawrócić i odnaleźć

ale... nie mam
tej siły i odwagi
co kiedyś..

Tak się właśnie czuję. Na granicy rozpaczy. Jakbym stała nad przepaścią. Przepaścią rozpaczy. Tyle, że nie pozwalam sobie w nią skoczyć. Boję się, jak mogłoby się to skończyć. Za to wstaję codziennie rano, obmywam twarz i zakładam wdzianko nadziei, że nigdy nie wiadomo, kogo spotka się po drodze... maleńkiej nadziei, że jednak czeka mnie coś niesamowitego. A wieczorem... rozpacz puka mi do serca, trzymając już w dłoniach klamkę...

A ja nie wiem jak długo będę się twardo trzymać i zatrzaskiwać jej drzwi przed nosem.